Kefken’de dedemden kalan o iki dönümlük bahçenin çitlerini tamir ederken hep çocukluğum gözümün önüne gelir. Dedem rahmetli, üç beş tavuğun yumurtasını pazarda satıp eve un, şeker getirdiğinde “bahçe kendi kendini geçindiriyor” derdi. O zamanlar bu işlerin hesabı bir deftere yazılmaz, cebe giren parayla çıkana bakılırdı. Doğrusu ben de sekiz yıl önce kentten köye kesin dönüş … Devamını oku
Kefken’de sabahın erken saatlerinde, henüz poyraz ıslığını tam çalmaya başlamadan dedemden kalma eski ahşap masanın başına otururum. Dedem rahmetli, bahçedeki her fidanın dikildiği günü, sattığı her çuval mısırın kuruşunu bakkal kalemiyle çizgili bir deftere yazardı. Çocukken onun bu titizliğini biraz gereksiz bulurdum. Ancak üç yıl önceki lodos fırtınasında yıkılan çitin masrafı ile o ayki yem … Devamını oku
Kefken’in o meşhur, insanı iliklerine kadar ıslatan sonbahar yağmurları başladığında kümesteki her bir adımı daha dikkatli izlemeye başlarım. Bizim buraların poyrazı serttir, nemi de eksik olmaz; toprağın su topladığı günlerde tavukların bastığı zemin bir anda kaderlerini belirleyen en temel unsura dönüşür. Geçen yılın Kasım ayında, sabah yemini dağıtırken bahçedeki birkaç çil tavuğun geride kaldığını, hafifçe … Devamını oku
Bizim Kefken’in poyrazı meşhurdur, kışın denizden bir bastırdı mı iliklerinize kadar o ıslak soğuğu hissedersiniz. İşte yine böyle nemli bir Karadeniz sabahında kümesin kapısını açtığımda, içeriye adım atar atmaz gözlerimi yakan o ağır kokuyu hissettiğim günü dün gibi hatırlıyorum. Kümeste solunum sağlığı denilince pek çok yetiştiricinin aklına hemen dışarıdaki soğuk hava gelir. Oysa işin aslı … Devamını oku
Kefken’in o kendine has nemli havası çöktü mü, bizim Kandıra poyrazı da hafif hafif esmeye başladı mı kümeste işlerin seyri bir anda değişiverir. Bizim buralarda nem, kümes hayvancılığı yapan adamın bir numaralı düşmanıdır zaten. Geçen yılın Temmuz ayında, tam da poyrazın durup havanın fırın gibi kavrulduğu o basık günlerde, akşamüzeri yumurta toplamaya girdiğimde tavukların tüneklerde … Devamını oku
Kefken’de sabah poyrazı çatıya vururken kümese doğru yürüdüğümde, içeri girdiğim an içim rahat etmeli. Eğer o kapıyı açtığımda yüzüme geniz yakan ağır bir koku çarpıyorsa, orada bir şeylerin ters gittiğini bilirim. Bizim Kandıra’nın nemli havasında, kümes içindeki ufak bir ihmal birkaç gün içinde koca bir sürüye olumsuz yansıyabiliyor. Yıllar önce dedemden kalan bahçenin bir köşesinde … Devamını oku
Beş yıl önce, tam da bir Kasım sabahı Kefken’in o meşhur soğuğu yüzüme çarptığında bahçenin ortasında kalakalmışım. Kandıra’nın poyrazı kuzeyden öyle bir esiyordu ki, yeni çaktığım ahşap çitin bir kısmını söküp atmıştı bile. Çizmelerimin içine sızan çamur bir yana, içimdeki o “şehirli çiftçi” heyecanının yerini kocaman bir belirsizlik almıştı. Toprağa dönmek, kendi üretimini yapmak kâğıt … Devamını oku
Dedesinden kalma bahçenin toprağında büyümüş biri olarak, Kandıra’nın Kefken köyünde geçirdiğim çocukluk günlerinden beri çiftlik hayatının tatili olmadığını bilerek yaşadım. Rahmetli dedem, “Toprağı ve hayvanı başıboş bıraktığın gün, onlar da seni bırakır” derdi. Yine de insan bazen birkaç günlüğüne de olsa köyden uzaklaşmak, nefes almak ya da acil bir iş için şehre inmek zorunda kalıyor. … Devamını oku
Kefken’de lodos sert esti mi gece göz gözü görmez, rüzgarın uğultusundan değil hırsızı, bahçeye giren çakalı bile duyamazsınız. Üç yıl önceki o dehşetli lodos fırtınasında bunu acı bir tecrübeyle öğrendim; sabah kalktığımda ahırın arka çiti kırıktı ve iki gebe koyunum yoktu. Hayvan hırsızlığına karşı önlemler almanın lüks değil, bu topraklarda ayakta kalmanın ilk kuralı olduğunu … Devamını oku
Kefken’de dedemden kalma bahçenin toprağını ne zaman elime alsam, çocukluğumda onunla geçirdiğim o uzun yaz günleri gelir aklıma. Dedem, ahırdan çıkan malzemeye asla çöp gözüyle bakmazdı; “Topraktan alanı toprağa geri vereceksin ki bereketi kaçmasın Emir” derdi. O zamanlar çocuk aklımla pek anlamazdım ama yaş 44’e gelip de Kandıra’nın poyrazıyla, çamuruyla kendi çiftliğimde baş başa kalınca … Devamını oku